Przepraszam cię, moje życie

Wybrałam z szesnastu tomików wiersze. Dodałam też najnowsze, drukowane w „Twórczości” i „Odrze”. Układają się chronologicznie, są rodzajem intymnego pamiętnika. Jak całe moje długowieczne pisanie.

Cudowna nietrwałość życia, zmienność jego pór, coraz to dłuższa przeszłość i mniej wyraźna przyszłość – to wszystko odbija się w tych zapiskach.

Staram się być wierna sobie i pomijam uwagi, że teraz się tak nie komponuje poetyckiego zbioru. Że tomik ma być spójny, jakby się czytało jeden długi wiersz. Ale jak ma być spójny zapis różnych przeżyć i różnych zdarzeń? Każda moja książka z wierszami przypomina mi o konkretnych życiowych przypadkach. Nie są spójne. Układ wierszy jest dyktowany przez ich rozmaitość, jest od Sasa do Lasa, jak kto woli.

Staram się tylko pilnować zasady koniecznego dystansu – do siebie.

Czy się udało? – nie wiem. Ostatnie zdanie będzie miał, jak zwykle, Czytelnik.

Elżbieta Zechenter-Spławińska

Edycja limitowana. Tom wydanej z okazji Jubileuszu 90-tych urodzin poetki.